Ég gaf sjálfri mér loforð þegar ég hóf að skrifa þessa síðu. Loforðið var um að ég myndi aldrei byrja á að afsaka það hve langt væri síðan ég skrifaði síðast vegna þess að ég hefði haft svo mikið að gera. Eða sökum þess að ég hafi verið svo þreytt og andlaus. Eða eitthvað álíka.  Svona afsakanir fara í taugarnar á mér af einhverjum ástæðum. Kannski vegna þess að kennslukonur fá að heyra ansi fjölbreytt úrval afsakana þegar kemur að skuldaskilum nemenda; ritgerðaskilum. 

Ég er ekki dauð. Bara löt.

Þá er prófatímabilið upprunnið eina ferðina enn hér í MA, á skakk og skjön við próftíðir annarra skóla. Nemendur mínir sátu sveittir fyrr í dag við að svara félagsfræðiprófinu sem var að sjálfsögðu svínslega þungt. Það þarf nefnilega að kenna nemendum strax í upphafi að félagsfræði er ekkert kjaftafag, heldur flókin, hávísindaleg fræðigrein. Ég efast um að stærðfræðikennarar þurfi að svara spurningum á borð við ,,hvort maður þurfi ekki bara að skrifa hvað manni finnst í prófinu?” eða ,,er nokkuð hægt að falla, er þetta ekki bara kommon sens?”

Í mínum huga er próftíðin góður tími. Þegar ég var nemandi komst ég stundum að því að sumar kennslubækurnar voru bara áhugaverðar, ótrúlegt nokk. Verst að maður hafði ekki hunskast til að lesa þær fyrr. Sem kennarablók finnst mér gott að prófa í janúar, prófin eru smáglæta í hið gráa hversdagslíf. Maður getur hlegið að frumlegum tilsvörum nemenda, hrist hausinn yfir nýjustu svindlaðferðinni, glaðst yfir öllum duglegu nemendunum sem fá háar einkunnir og glott illkvittnislega yfir letihaugnum sem féll. Svo er prófakaffið alveg sér kapítuli fyrir sig. Hér hefur nefnilega skapast sú dásamlega og jafnframt skelfilega hefð að sá sem leggur fyrir próf, kemur með bakkelsi með kaffinu. Þetta er dásamlegt fyrir bragðlaukana en skelfilegt fyrir lærakeppina enda sýnist mér vera um 80 próf í janúarpróftöflunni.

Mér er flökurt. Mér finnst ég hafa stærðar grjóthnullung í maganum. Ég þarf aðstoð eiginmannsins við að standa upp úr sófanum. Ég er búin að fá ógeð af konfekti, smákökum, sælgæti, gosi, reyktu kjöti, sykurkartöflum, waldorfsalati og rjómasósu. En þetta stöðvar mig samt ekki, ég held áfram að graðga í mig. Ég er föst í viðjum ofáts. Ofátið er óstöðvandi flóðbylgja sem fæðist á aðfangadagskvöld og fjarar út eftir áramót.

En þetta stendur allt til bóta. Ég mun stunda meinlætalifnað allan janúar og febrúar, svo mikið er víst. Ég mæti fyrst manna í níðþröngum leikfimisfötunum á líkamsræktarstöðina eftir áramót og hleyp af mér spikið. Ég snæði grænmeti, ávexti og baunir í öll mál. Ég ætti kannski að strengja eins og eitt áramótaheit? Ég gæti til dæmis heitið því að brenna 60 kílóum af eigin lýsi á því herrans ári tvöþúsundogátta. Ég er alltaf að horfa upp á fólk á forsíðum tímarita sem hefur lést um tugi kílóa, því skyldi ég ekki geta þetta líka? Þarf maður ekki bara að setja sér markmið? Það er nú varla flókið.

Ég hef aðeins einu sinni áður strengt áramótaheit. Fyrir nokkrum árum hét ég sjálfri mér því að lesa bæði Njálu og Biblíuna eins og leggur sig af því að ég hálfskammaðist mín fyrir að hafa ekki lesið þessi skáldrit. Það sæmdi nú engan veginn virðulegri kennslukonu. Ég verð þó að játa að ég stóð aðeins við hálft áramótaheitið, las Njálu en Biblían bíður betri tíma. Reynslan sýnir mér þannig að ég get búist við að ná 50% árangri í áramótaheiti mínu – sem að þessu sinni er ekki svo slæmt.

Ég er búin að eiga í stöðugri innri baráttu alveg síðan í byrjun desember. Í þetta skiptið eru það letin og skylduræknin sem togast á. Á ég að sleppa því að senda jólakort í ár? Eða á ég að skrifa hlýlegar jólakveðjur til vina og vandamanna eins og hefðin býður? Ég hef velt þessu fyrir mér árlega síðan ég komst til vits og ára og alltaf endar togstreitan á sama veg - ég hunskast til þess arna, andvarpandi, með hundshaus. Ég nenni þessu svo innilega ekki! Samt viðurkenni ég alveg að mér finnst ósköp notalegt að opna mín eigin jólakort í ró og næði á aðfangadagskvöld á meðan sósan mallar á eldavélinni. En maður þarf að senda kort til þess að fá kort.

Eða hvað? Hér finn ég þef af viðskiptatækifæri. Ég sé mig í anda taka upp símtólið og panta eins og þrjátíu jólakort frá nafngreindum vinum og vandamönnum. Þá myndi fyrirtækið Skapandi kort ehf senda mér sannfærandi jólakort frá frænda og frænku í sveitinni, ömmu gömlu, vinkonu minni í Noregi, gömlu skólasystrunum og svo framvegis. Þá þarf ég ekki að senda nein jólakort en fæ samt fullt af þeim.

Málið leyst fyrir fullt og allt. Hver vill taka þetta að sér?

Árshátíð Hugins var haldin með pompi og prakt á föstudaginn. Allir voru í hátíðarskapi og í sínu fínasta pússi. Nemendur höfðu farið í brúnkumeðferð í unnvörpum og kennararnir voru smekkvísir, flestir gráfölir og svartklæddir en eins og allir vita þá passar grátt og svart sérdeilis vel saman. Heiðursgestur hátíðarinnar að þessu sinni var enginn annar en aldraði galgopinn Flosi Ólafsson sem skemmti árshátíðargestum með fylleríis- og kvennafarssögum af sjálfum sér. Flosi sagðist hafa verið rekinn úr menntaskólanum á sínum tíma en hann gæti vel hafa logið því. Ég ætla að reyna að grafast fyrir um það á morgun.



Í gær píndi ég svo átta ára soninn til þess að búa til jólakort handa bekknum sínum. Þetta er árleg kvöð sem hann hatar úr af lífinu en með því að beita hótunum og mútum til skiptis, tókst mér að fá hann til þess að klára helminginn af kortunum. Restin bíður næstu helgar, þá þarf ég að vera búin að upphugsa ennþá magnaðri hótanir en ég notaði í gær. Múturnar fólust í því að baka óhollustu smákökur í heimi en uppistaðan í þeim er sykur, smjör, hvítt súkkulaði, dökkt súkkulaði, nóakropp og smartís.

Bloggið mitt er búið að vera bilað. Ég reyndi trekk í trekk að setja inn texta um helgina en ekkert birtist á síðunni. Og ekki nóg með það, heldur gufaði ein færslan mín hreinlega upp eins og dögg fyrir sólu, fauk út í buskann, hvarf. En það verður að hafa það. Allt er í heiminum hverfult.

Það sem ég reyndi að setja inn á síðuna mína síðasta laugardag, var þetta:

Það ríkir sjaldgæf þögn í litlu íbúðinni. Átta ára sonurinn er að sparka bolta í ofvaxinni byggingu sem gleypir hjólahjálma, íþróttapoka, húfur og vettlinga með húð og hári og spýtir þeim út úr sér mörgum mánuðum síðar. Það er slökkt á sjónvarpinu. Það er slökkt á leikjatölvunni. Það er slökkt á geislaspilaranum. Það er slökkt á eins árs dótturinni, hún sefur vært í ævagömlum, rauðum leðurvagni.

Ég vildi að þessi stund myndi vara að eilífu.

Ég var rétt í þessu að ljúka uppkasti að ,,kennsluáætlanastaðli" MA. Þá bíður mín það spennandi og gefandi verkefni að reikna út hlutfall kennsluáætlana í MA sem uppfylla kröfur staðalsins.

Ég vinn svo mikilvægt starf!

Sonur minn kom að máli við mig fyrr í kvöld og tilkynnti mér ánægður að það væri til fótboltalið sem héti Iss piss.

Ég er búin að uppgötva hver tilgangur lífsins er. Já. Eða svona næstum því. Að minnsta kosti veit ég í hverju sönn hamingja felst. Sanna hamingju er að finna í hjálpartækjum. Ekki ástarlífsins heldur heimilisins.

Ég keypti mér þurrkara í síðustu viku. Loksins. Ég hafði reyndar ætlað að fjárfesta í slíku tæki í langan tíma en hafði ekki nægilega drift í mér til þess að hunskast af stað og kaupa hann. Svo tók ég á mig rögg og nú malar þurrkarinn værðarlega inni í geymslu. Og þvílíkur munur! Ég þarf ekki lengur að láta þvottinn úldna á þurrkgrindinni minni. Ég þarf ekki að láta þvottinn hanga úti á snúru dögum saman í rigningu eða snjóhríð. Ég þarf ekki að fara út hundseint á kvöldin, ná í hálfblautan þvott og raða honum á ofnana í íbúðinni. Ég hef reiknað það vísindalega út að lífsgæði mín hafi aukist um 10% við þurrkarakaupin.

Í fyrrasumar keypti ég mér stafræna myndavél. Við það jókst lífshamingja mín um 12% Fyrir tveimur árum keypti ég mér gasgrill og samdægurs varð ég 15% hamingjusamari en áður.

Nú þarf ég bara að kaupa mér nokkur góð heimilistæki í viðbót og líf mitt mun verða fullkomið.

Ég er byrjuð að vinna af fítonskrafti. Möndla með nemendur, skrái þá í sögu og þýsku, banna þeim að skipta um bekki og er með alls kyns leiðindi. Það er ósköp notalegt að vera kennari þegar nemendur eru víðsfjarri. Samt er alltaf fjör þegar nemendur koma að hausti og skólinn fyllist af lífi. Í haust verður skólinn troðfullur af fólki því nemendur hafa aldrei verið fleiri. Það verður því bókstaflega kennt í hverju skúmaskoti skólans.

Ég hefði kannski átt að kaupa mér fávitafæluna sem ég rakst á í Nornabúðinni í höfuðborginni um daginn. Þá gæti ég mætt með hana í skólann og hugsanlega fækkað nemendum eitthvað.

Annars á maður ekki að sýna hroka með því að gefa í skyn að nemendur séu fávitar. Þeir eru alls engir fávitar og ég tek aftur þetta sem ég skrifaði hérna fyrir ofan. Enda væri miklu sniðugra að mæta með fæluna á Alþingi. Ég sé fyrir mér nokkra alþingismenn hlaupandi út úr Alþingishúsinu eins og fjandinn væri á hælunum á þeim. Best að nefna engin nöfn en af einhverjum ástæðum kemur Björn Bjarnason strax í hugann.

Tíu mánaða dóttir mín sat fyrir framan imbakassann um daginn og lék sér að rafmagnssnúrum eins og svo oft áður. Í sjónvarpinu voru auglýsingar. Meðal annars var sýnd auglýsingin með hinum geðþekku kumpánum Atla og Gísla. Ef einhver man ekki eftir Atla og Gísla, þá leika þeir málara sem dansa um með sólgleraugu og auglýsa málningu. Þegar dóttirin kemur auga á piltungana, fyllist hún ofsahræðslu, veinar skelfilega og skríður eins hratt og hún getur (þ.e. á hraða snigils) burt frá sjónvarpinu. Þetta er í eina skiptið, svo að ég viti til, sem hún hefur orðið hrædd við fólk sem birtist á sjónvarpsskjánum.

Í dag frétti ég eftir áreiðanlegum netheimildum að þeir félagar Atli og Gísli væru samkynhneigðir og svo danskir í þokkabót. Þá rann upp fyrir mér ljós.

Dóttir mín er með hommafóbíu.

Ég færi sorgarfregnir. Fartölvan mín er látin. Hennar hefur verið sárt saknað.

Einn góðan veðurdag neitaði elsku fartölvan mín að taka inn á sig rafmagn og vann á batteríinu einu saman. Svo kláraðist rafhlaðan smátt og smátt og líf fartölvunnar fjaraði út. Ég vonaði auðvitað að hægt væri að lappa upp á greyskinnið en viðgerðirinn kvað upp sinn úrskurð. Móðurborðið er ónýtt. Ég hef reyndar ekki hugmynd um hvað móðurborð er, veit bara hvað móðurlíf er. En það borgar sig sum sé ekki að gera við garminn, borgar sig miklu frekar að fjárfesta í nýjum.

Undanfarin ár hef ég gert nokkrar heiðarlegar tilraunir til að láta gera við hina ýmsu nytjahluti. Í hvert einasta skipti hef ég fengið sama svarið. Það borgar sig ekki að gera við ryksuguna/þvottavélina/gemsann/myndbandstækið/geislaspilarann, keyptu bara nýtt. Ætli viðgerðarmenn séu á hlutföllum hjá raftækjabúðum? (ég nota venjulega orðið hlutfall í staðinn fyrir prósentur, finnst það svona skemmtilegra. Í þessu tilfelli hljómar það hins vegar frekar undarlega).

Ég er nú óðum að ná mér eftir áfallið enda hefur mér áskotnast glæný fartölva, hvítur, lítill makki. Ég er þó ekki búin að venjast þessum nýja félaga, hef t.d. ekki ennþá fundið delete takkann og kann ekki að blokka texta með músinni svo eitthvað sé nefnt. En það hlýtur einhvert gáfumenni í Menntaskólanum að luma á þessari vitneskju og deila henni með mér þegar ég mæti í vinnu á mánudaginn - eftir tíu mánaða hlé.

Ég hlakka til.

Virðulega kennslukonan er steinhætt að blogga... í þriðju persónu.

Virðulega kennslukonan hefur verið ósköp löt við að blogga í sumar. Eftir að hafa farið inn á fjölmargar bloggsíður til þess eins að komast að því að viðkomandi bloggari væri farinn í bloggfrí, ákvað hún að apa siðinn eftir. Fyrir virðulegar kennslukonur sem ekki fá frí frá ómegð og erfiðu heimilishaldi, þá er bloggfrí betra en ekkert frí (alveg eins og að sinadráttur er betri en enginn).  

Sumarið hefur verið tíðindalítið þar sem af er. Ferðalög hafa verið fá og stutt og því verða ekki safaríkar ferðasögur skrifaðar hér. Af ómegðinni er það helst að frétta að tíu mánaða dóttirin er farin að aka sér um á maganum og segir ,,datt” sínkt og heilagt. Hún þráast hins vegar við að klappa saman lófunum, þrátt fyrir að virðulega kennslukonan hafi lagt dag og nótt við að kenna dótturinni þessa nauðsynlegu færni og notað til þess aðferðir kenndar við atferlisfræði, einstaklingsmiðað nám og teymiskennslu. Átta ára sonurinn hefur stundað fótboltann stíft í sumar og aukinheldur æft frjálsar íþróttir.  

Virðulega kennslukonan efast ekki eitt andartak um að það sé bráðhollt fyrir pottorma að stunda íþróttir af kappi.  Sá galli fylgir hins vegar gjöf Njarðar að alls kyns íþróttamót eru skipulögð helgi eftir helgi allt sumarið. Það er ekki nóg með að börnin eigi að mæta, heldur er ætlast til þess að ábyrgðarfullir foreldrar dragnist með og aðstoði þjálfara og hópstjóra við að hafa hemil á krakkaskaranum.

Virðulega kennslukonan er á þeirri skoðun að það sé ákveðin list að losna við að fara á þann aragrúa íþróttamóta sem syninum stendur til boða á sumrin. Kennslukonunni finnst ekki koma til greina að segja frumburðinum sannleikann um hvað henni finnst um þessar samkomur. Sei, sei, nei, virðulega kennslukonan hefur ekki minnst einu orði á leiðindin og hangsið, biðina eftir óspennandi leikjum, rigningu, kulda, blautt nesti, ósmekklega búninga, óþæga krakkaorma eða gargandi fótboltabullur. Þess í stað bítur virðulega kennslukonan á jaxlinn eina mótshelgi og þykist skemmta sér undir drep en finnur lævísar leiðir til að losna við öll hin mótin. Í ár voru þessar aðferðir notaðar: 

1. Þjálfarar voru yfirheyrðir í apríl til að fá á hreint helstu dagsetningar hryllingsmótanna. 
2. Sumarbústaður var tekinn á leigu á sérlega heppilegum tíma.
3. Besta vinkonan var fengin til að gifta sig eina mótshelgina.
4. Kennarafélagið var fengið til að halda námskeið aðra mótshelgi.
5. Ættarmótsnefndin var véluð til að velja hentuga helgi. Af tvennu illu þykir virðulegu kennslukonunni ættarmót skömminni skárra en fótboltamót.